قرآن کریم ( سوره اعراف آیه ۴۲)
دوشنبه 11 آبان 1405
بازدید: 21
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيم
وَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَا نُكَلِّفُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا أُولَٰئِكَ أَصْحَابُ الْجَنَّةِ ۖ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ.
و کسانی که ایمان آوردند و کارهای شایسته انجام دادند، اهل بهشت اند و در آن جاودانه اند، ما هیچ کس را جز به اندازه طاقتش تکلیف نمی کنیم.
قرآن کریم ( سوره اعراف آیه ۴۲)
شرح :
حدود تکالیف بر اساس علت غایی:
تمام مخلوقات عالم از ذرات میکروسکوپی تا کرات عظیم موجود در کهکشانها همگی اجزای مجموعه ی خلقت هستند که برای هرکدام هدف و جایگاهی مشخص از طرف خالق آنها تعیین شده است.
از اولین ذره ای که در ابتدای آفرینش به وجود آمده تا آخرین آنها که هنوز وارد عالم دنیا نشده ، همگی تابع قانون نوشته شده در لوح محفوظ الهی هستند که هر کدام با کیفیات گوناگون به سمت هدف تعیین شده طی طریق می کنند.
حال گروهی از آنها مانند انسان و اجنه با اختیار و آگاهی و گروهی دیگر به صورت تکوینی که معمولا آن را به عنوان بر هم کنش هایی بر اساس خواص فیزیکی و شیمیایی نامیده شده اند ، به سمت هدف کلی آفرینش در حرکت هستند.
در بین ان همه مخلوقات فقط موجودات دارای اختیار از حدود و مسیر تعیین شده خارج می شوند زیرا با شناخت تقریبی از مسیر و ارزش های بیان شده از جایگاه هایی که حاصل کمالات کسب شده هستند ، گرفتار حالتی از طمع ، حسادت ، تنبلی و... شده ، مرتکب رفتاری می شوند که انحراف از مسیر بوده ، طغیان یا کوتاهی محسوب شده برای مدتی از جایگاه خویش محروم می گردند.
خداوند متعال برای جلوگیری از این خطای محرومیت ساز با بیانات و اشارات مختلف به انسان هشدارهایی داده است از جمله :
۱- برای هرکسی وظیفه ای است که در قبال همان مسئول است.
۲- وظیفه ی هر کسی بر اساس توانایی ذاتی او تعیین شده است و تلاش بیشتر یا کمتر سبب افراط یا تفریط شده ، به خروج از مسیر منجر گردیده و مستوجب عقوبت خواهد شد.
۳- اگر هر کسی به وظیفه مقرر عمل نماید ، جایگاه او نزد خداوند کمتر از دیگری نخواهد بود.
۴- میزان بهرمندی افراد از نعمت ها متناسب با ظرفیت وجودی اعطا شده است و بیشتر از آن درخواست کردن قابل استفاده نبوده ، باعث هدر رفتن نعمت و خسران می گردد.
بنابراین می توان گفت تکلیف هر مخلوق بر اساس ظرفیت وجودی اعطا شده در جهت هدف کلی خلقت است که به آن "علت غایی" می گویند.
از این قانون می توان نتیجه گرفت که ، شرط موفقیت افراد اولا شناختن هدف خلقت و جایگاه خویش در این مسیر است. ثانیا لحاظ داشتن ظرفیت وجودی توسط هر فرد در میدان عمل باعث می شود تا دچار حسرت حاصل از کوتاهی یا غرور ناشی از زیاد بینی عمل خویش نگردیم.
موفق باشید. پورهادی