بنام خدا

 در قرآن بهار دل و چشمه های دانش است و برای قلبها جلایی جز قرآن نتوان یافت.

نهج البلاغه - خطبه ۱۷۶

شرح:
الف) منظور از دل در این خطبه،روح حامل استعداد و قوای فطری است که با ادراک انواع معانی شکوفا شده و انسان را با شادابی در مسیر کمال سوق می دهد.

ب) عالم موجود بر اساس علم خدا خلق گردیده و قرآن حامل این علم و سرچشمه آن است .

ج) روح انسان تحت تاثیر مسائل روزمره ،مشکلات،لذت ها ،غم و اندوههای واقعی و کاذب ،دچار خمودی می شود.


آیات قرآن با انذار ، بشارت،ارائه ی راه حل های حقیقی، همراه با انفاس قدسیه الهیه برطرف کننده ی این آثار مخرب و روشن کننده راه و نشاط دهنده به قوای فطری است.

موفق باشید. پورهادی